الرّحمن (بخشنده)

الّرحمنِ الرّحيم "خداوند بخشنده ي مهربان"

"الرّحمنُ مَعناهُ الواسِعُ الرَّحمَةِ عَلي عِبادِهِ" (رحمان يعني کسي که رحمتش همه ي بندگان را در بر بگيرد)

ذات مقّدسي که صاحب رحمت و بخشش فراگير است بر بندگانش از مومن و کافر و روزي دهندهي ايشان است؛ بلکه رحمت واسعه ي او همه ي موجودات را فرا گرفته. رحمان و رحيم، هر دو صفت مشبّهه و برگرفته از رَحم هستند، مانند عليم از عِلم، الا اينکه دامنه ي معنا در رحمان بيشتر است. معناي رحمان، بخشش عام خداوند است، اما لفظش از اسماء خاصّه ي حق است.  يعني هيچ موجودي جز خدا به اين لفظ ناميده نمي شود مگر به اضافه ي عبد "عبدُ الرحمن"*. رحمان، اسم حق تعالي به اعتبار جمعيت اسمائي که مبدا انبعاث وجود بر حقايق جميع مراتب امکانيه است و رحيم اسم خاصّ است از جهت فيضان کمالات معنوي بر اهل ايمان.

فقط حقيقت محمّديه(ص) به اعتبار نبوّت، مظهر "رحمن" است و به اعتبار ولايت کلّيه، مظهر اسم "رحيم" و به اعتبار وحدت و جامعيت مقام ولايت و نبوّت مظهر کامل اسم اعظم. در انبياء، حقيقت خاتميه و در اولياء حقيقت ولويه حضرت علي مرتضي و ائمه ي (ع) بعد از او مظهر تامه ي اين نام هستند.

نقل شده، هر کس اسم "الرحمن" و "الرحيم" را بعد از هر نمازي 298 بار بخواند همه ي مردم او را دوست مي دارند و از اهل تحقيق گردد.

در خواصّ الاسماء و مفاتيح النجاة مذکور است: اگر کسي بعد از هر نمازي 100 مرتبه اسم "الرحمن" را بخواند در همه حال، مورد لطف و عنايت خداوند قرار مي گيرد.

*ناميدن افراد به رحمان و رحيم و امثال آن محل اشکال است و ايراد دارد. اما ناميدن آنها به عبدالرحيم و امثال آن نه تنها ايرادي ندارد که پسنديده نيز مي باشد.

خلیفه ی عباسی برای شهادت رساندن امام(ع) یکی از مامورانش را احضار کرد و از او پرسید در راه من حاضری از چه چیزت بگذری. گفت: از همه ی مالم. خلیفه گفت: نه برو. بعد دوباره احضارش کرد و همان سوال را پرسید. گفت: از مالم و جانم. خلیفه گفت: نه برو. باز احضارش کرد و همان سوال را کرد. گفت: از مالم و جانم و دینم. خلیفه گفت: حالا شد، پس برو و امام(ع) را به شهادت برسان.

در دستگاه ظلمه اگر کسی بخواهد مقبول واقع شود باید از دینش بگذرد. ما در دستگاه خوبان اگر حاضر نباشیم در راه آنها از دینمان بگذریم چطور انتظار مقبول واقع شدن داریم؟ دوست اهل بیت دینی جز محبت خدا و خوبان خدا ندارد. "یا دین من لادین له" «ای دین کسی که دین ندارد».

نکند مقدس مآبی ها ما را از خوبان خدا جدا کند

از حضرت زهرا (س) روایت است که حضرت رسول (ص) بر من وارد شد در وقتی که رختخواب خود را پهن کرده بودم و می خواستم بخوابم. پیامبر در این حال فرمودند: فاطمه جان مخواب مگر آنکه چهار عمل بجا آوری: اول ختم قرآن کنی، دوم پیغمبران را شفیعان خود گردانی و سوم مومنین را از خود خشنود گردانی و چهارم حج و عمره بکنی. این را فرمود و داخل نماز شد. من توقف کردم تا نماز خود را تمام کرد.

گفتم یا رسول الله امر فرمودی به چهار چیز که من قدرت ندارم در اینوقت آنها را بجا آورم. آن حضرت تبسم کرد و فرمود :

هرگاه بخوانی سوره ی توحید را سه مرتبه پس گویا ختم قرآن کرده ای

هرگاه بگویی "اللهم صل علی محمداٍ و آلِ محمداٍ و جميع رُسولِه" من و تمام پیغمبران پیش از من شفیعان تو خواهیم بود در روز قیامت

هرگاه استغفار کنی از برای مومنین پس تمامی ایشان از تو خشنود شوند

هرگاه بگویی "سُبحانَ اللهِ وَ الحَمدُ لِلّهِ و لا اِلهَ اِللهُ وَ اللهُ اَکبَر" پس حج و عمره کرده ای.

منبع: مفاتیح الجنان

خداوند فرمود: لئن شکرتم لازيدنّکم و لئن کفرتم انّ عذابي لشديد؛ اگر شکر کرديد براي شما زياد مي کنم و اگر کفران کرديد همانا عذابم سخت است. شکر هر چيزي مناسب خود آن چيز است. شکر پول کمک کردن و انفاق به فقير است، شکر علم تعليم دادن است، شکر قدرت گرفتن دست ضعيف است. اينها شکر نعمتند. شکر منعم، يعني خدا را عبادت کنيم چون سزاوار عبادت شدن است نه براي اينکه به ما نعمت داده است.

سلام کردن، نماز، روزه، زکات و همه ي عبادات تشکر از عطاهاي خداست. با تشکر هم نعمت زياد مي شود وهم فرد شاکر دوست خدا مي شود.

هر جا که به نعمتي پي بردي و بر تو آشکار شد صلوات بفرست و شکرش را به جابياور.

بسم الله

اسم مبارک "الله" چهار حرفست و اگر کسي بر آن واقف شود به حقيقت، همه ي اشياء  را مي شناسد؛ چرا که آنها از او و با او به سوي او و صادر شده و از او مي باشند، پس هر گاه همزه را انداختي باقي مي ماند "لله" که اشاره است به "وَ لله کُلُّ شَيءٍ" يعني همه چيز از اوست و اگر لام را انداختي و الف را گذاردي "اله" مي شود که اشاره دارد به "وَ هُوَ اِلهُ کُلُّ شَيءٍ" هر چيزي به او موجود است. اگر لام و الف را انداختي "له" مي شود، "وَ لَهُ کُلُّ شَيءٍ" بازگشت هر چيزي به سوي اوست، اگر لام از کلمه "له" انداخته شود "هُ" باقي مي ماند و "هو" لفظي است که دلالت دارد بر سرچشمه عزّت حضرت احديت و لفظ "هو" مرکّب است از دو حرف "هاء" و "واو". لفظ "هاء"، اصل است نسبت به "واو" چون "واو" از اشباع ضمّه ي "هاء" پيدا شده، پس در واقع "هو" يک حرف است و دلالت دارد بر وحدت حضرت احديت.

"الله" اسم ذات خداوند و در برگيرنده جميع صفات کمال و جامل و جلال اوست.

خواصّ اسم اعظم خدا در سه اسم گذاشته شده که آن "بِسمِ الله الرَّحمنِ الرَّحيمِ" مي باشد و خاصّيت اسم اعظم، در ولايت اميرالمومنين(ع) است.

"الله" اسم جامع و بزرگ و با عظمت حضرت واجب الوجود، جلّ و علا مي باشد.

اميرالمومنين (ع) در تفسير کلمه ي "الله" مي فرمايد: "اللهُ اِسمٌ مِن اَعظَمِ اَسماءِ عَزَّ وَ جَلَّ لاينبَغي يسَمّي بِهِ غَيرُهُ"

ترجمه: "الله" اسم اعظم الهي است که شايسته نيست احدي خود را به اين نام بخواند.

خواص:

1- 100 مرتبه در هر روز موثر است در رفع تمام مشکلات زندگي.

2- 1001 مرتبه در يک مجلس موثر است در رفع مشکلات و خطرات بزرگ زندگي.

3- 66 مرتبه هر روز بعد از نماز صبح جهت حل مشکلات در مداومت بر اين تعداد تاکيد شده است.

4- جهت شفاي مريض، 100 آيه از قرآن خوانده (بسم الله الرحمن الرحيم يک آيه محسوب مي شود) سپس 7 مرتبه "ياالله" گفته شود. حضرت اميرالمومنين(ع) مي فرمايند اگر اين دستور را به سنگ بخوانند سنگ باز مي شود. مريضي که تمام اطباء او را جواب کرده اند شفا مي گيرد؛ حتي اجل محتوم يعني مرگي که در تقدير الهي قطعي و جاري شده است. چند روزي عقب مي افتد.

رسول اکرم فرموده اند: هر کاري که بنام خداوند شروع نشود ناقص و بي نتيجه خواهد ماند.

بدين جهت فرمونده اند هر کاري را با نام خدا شروع کنيد. نقل شده از بعض اهل باطن که هر کس روزي 100 مرتبه بگويد "هُوَ اللهُ الَّذي لاالهَ الاّهُوَ" خداوند او را از اهل يقين گرداند و به مقام اهل يقين و درجات ارباب توحيدش رساند.

* لازم به تذکر است که گفتن هر ذکری بدون توجه قلب و با نیت پاک و توجه کامل به حضرت حق بسیار کم اثر است و ذاکر باید در گفتن ذکر حضور قلب را فراموش نکند چون در آن صورت هر ذکری تنها لفظی خواهد بود کم اثر.

^{لبت را کنترل کن. ولو به تو سخت می گذرد، گله و شکوه نکن و از خدا خوبی بگو حتی به دروغ از خدا تعریف کن و این کار را ادامه بده تا کم کم بر تو معلوم شود که به راستی خدا خوب خدایی است و آن وقت هم که به خیال خودت به دروغ از خدا تعریف می کردی فی الواقع راست می گفتی و خدا خوب خدایی بود.}