شرط زنده ماندن غذا خوردن نیست. اصحاب کهف بیش از سیصد سال در غار خوابیدند و بدون خوردن غذا زنده ماندند. یک وقت دیدی خدا خواست ما را هم بدون غذا نگاه دارد. در ماه رمضان خدا که مهمانی داد با گرسنگی از مهمانهایش پذیرایی کرد. اگر چیزی بهتر از آن بود با آن پذیرایی می­کرد. هر که مهمان خدا شود کم کم از خوردن و آشامیدن می­افتد؛ همه­ی حواسش به او می­رود و علم و محبت او را سیر و سیراب می­کند. مومن با کُره می خورد و می­خوابد و می­پوشد، یعنی رغبت به آنها ندارد.

انتظار فرج همان فرج است. اگر انتظار تکمیل شود فرج حاصل است. فرمودند: برای تعجیل بسیار دعا کنید که آن فرج شماست. ما باید از محجوبیت خدا خارج شویم، خدا و اولیائش در حجاب نیستند. ما باید به فرج برسیم.

از این روست که آمده است:

کسی که به سوی تو سفر کند راهش نزدیک است و هر آینه تو از مخلوقاتت حجاب بر خویش نکشیده­ای جز آنکه آرزوها (کارهای بد و یا نفس توجه به اعمال خودشان و فاعل و موثر پنداشتن خودشان) آنها را از تو محجوب ساخته است.