در این امّت امام حسین(ع) خالق گریه است.

در بارگاه قرب كه جای ملال نیست

سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است

و در عین اینكه خالق گریه است، ذات مؤمنین را می‌خنداند. عصر عاشورا بعد از همه عزاداری‌ها و گریه‌ها، بچّه‌ها و جوانترها، اگر بزرگترها مانعشان نشوند، بی‌اختیار شوخی می‌كنند و می‌خندند، در حالیكه عصر عاشورا آغاز مصائب اهل حرم و بازماندگان شهدای كربلاست و باید مغموم باشند. این بهجت و سرور ذاتی مال امام حسین(ع) است.